Nostalgia

เราว่าเราไม่ใช่คนที่อยากกลับไปแก้ไขอดีต หรืออยากกลับไปเป็นเด็ก 

 

แต่ยิ่งอายุมากขึ้น สมองก็ยิ่งหวนถึงตอนเด็กโดยอัตโนมัติ

ช่วงเทศกาลปีใหม่ สงกรานต์ คริสต์มาส มักเป็นช่วงที่ทำให้อาการหวนถึงตอนเด็กยิ่งมากขึ้น มากขึ้นทุกปีๆ
และอาการที่หวนถึงตอนเด็กนั้น ก็มีอยู่ตลอดปี แล้วแต่ว่าไปเจออะไรมา เช่น เพลง สถานที่ และอื่นๆ 


ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่ปรากฏอยู่ในหัวในรูปแบบของสีซีเปียมาตลอด
ถึงแม้จะจำไปได้ถึงตอนที่ยังยืนไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่ก็ใช่ว่าจะจำอะไรได้เยอะมาก
ก็ฉายวนซ้ำไปซ้ำมา ในช่วงเวลาที่มีการกระตุ้นให้ระลึกถึง
ให้รู้สึกได้ว่า เราก็มีช่วงเวลาที่เคยเป็นเด็กมาเหมือนกัน  

 

แดดอ่อนๆ

ยกเว้นว่าช็อตที่อยู่ในอินดอร์ สำหรับช็อตเอาท์ดอร์หรืออินดอร์ที่มองเห็นหน้าต่าง
ในความทรงจำเรา ข้างนอกจะมีแดดอ่อนๆสีเหลืองสีทองอยู่เสมอ  
ไม่ว่าจะเสียใจ ผิดหวัง หรือตื่นตาตื่นใจกับโลกนี้  
เราไม่รู้หรอกว่าตอนนั้น จะมีแดดอ่อนๆอย่างเดียวจริงหรือเปล่า
แต่ในความทรงจำ เราบันทึกมันไว้กับแดดอ่อนๆไปแล้ว

ที่แน่ๆว่ามีแดดอ่อนๆก็มีช็อตนึง
ในห้องพระที่บ้าน ตอนกลางวัน ช่วงปิดเทอมใหญ่ สมัยประถมต้น
เรากำลังนั่งร้อยลูกปัดเช็ตใหญ่ที่สุดในชีวิต และเล่นซ้ำไปซ้ำมา

จำไม่ได้ว่าได้ใส่ลูกปัดที่ตัวเองร้อยบ้างไหม
แต่จำได้ว่าเราไม่ไช่เด็กที่มีของเล่นเยอะ
แต่เราก็มีความสุขกับมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในช่วงแดดอ่อนๆ 
ในบางครั้ง เราก็เอาใบไม้มาตำในครกของเล่น ซ้ำไปซ้ำมา ในช่วงแดดอ่อนๆ

ในขณะที่ความทรงจำของเราเป็นแดดอ่อนๆเสมอ 
แต่ในความฝันของเราส่วนใหญ่กลับเป็นตอนกลางคืนที่มีดาวพร่างพราย
ผู้คนใช้ชีวิตปรกติเหมือนตอนกลางวัน

 

ดาวพร่างพราย

ความฝันเราจะมีซีนที่แน่นอนเหมือนกับสร้างเอาไว้รอเราไปเลือกเข้าตอนหลับ
ซีนยอดฮิตของเราก็คือ การที่เกิดอะไรขึ้นสักอย่างในช่วงเวลากลางคืน
และต้องเป็นกลางคืนที่ดวงดาวแย่งกันฉายแสงอย่างเงียบๆ
ในขณะที่บนโลกมนุษย์ผู้คนใช้ชีวิตกันราวกับไม่มีการหลับนอน

ฝันล่าสุดของเราคือ ฝันว่าจะได้รีโนเวทบ้านเก่าๆที่ยืนออกไปในทะเลหลังหนึ่ง
ทะเลนั้นมีคลื่นซัดเป็นเกลียวกลมตลอดเวลา
และนั่น ยังไม่ทันรีโนเวทเลย ทำไมมีลูกค้ามากินข้าวกันเต็มแล้วล่ะ
นั่นล่ะฝัน

วันก่อนก็ฝันว่าไปเที่ยวทะเล เดินไปบนสะพานทีทอดลงไปในทะเล 
ทะเลในความฝันเราไม่เคยสงบ 
มีแต่คลื่นเกลียวกลม ถ้าตกซีนกลางวันก็เป็นน้ำทะเลใส
ถ้าตกซีนกลางคืนก็เป็นเคลื่นกลมสีดำแซมฟองสีขาว  

ความฝันในซีนซ้ำๆ ก็ถือเป็นหนึ่งในอาการ nostalgia ของเราเช่นกัน
บางทีการฝันในซีนซ้ำๆ ตั้งแต่เด็ก มันก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของอดีตที่เราผ่านมา

 

สิ่งที่ไม่ชัดในวันนี้แล้ว มันมักจะสวยงามกว่าความเป็นจริงเสมอ
ความสวยงาม อาจจะไม่เท่ากับความสุข 
อาจจะทุกข์มากได้ แต่มันก็สวยงาม

แม้ว่าไม่อยากกลับไปทำซ้ำ แต่ก็ยังมีความอยากกลับไปดูให้ชัดๆเหมือนกด replay
ซึ่งเอาเข้าจริง ในตอนนั้นมันก็คงไม่ได้รู้สึกสวยงามเท่าตอนแพ็คอยู่ในสมองตอนนี้  

 

สิ่งที่แพ็กอยู่ในสมองตอนนี้
เราก็ยังเรียกมันว่า ความทรงจำสวยงามตามธรรมชาติ
จริงอยู่ ที่มันผ่านการปรุงแต่งจากประสบการณ์ กิเลส ตัณหา ความอ้อยอิ่งต่างๆนานา
แต่มันก็เป็นสารปรุงแต่งตามธรรมชาติ อยู่ดี

 

 


หลายๆครั้งไม่อยากให้มันผุดขึ้นมา เพราะรู้ว่ามันไม่จริง
แต่มันก็ขยันผุดแล้วผุดเล่า 
ได้แต่เฝ้าดูมันไป

จะทำอย่างไรได้มากกว่านี้ล่ะหนอ 

[ katamari damacy* ]
^_____^
005062
16 เม.ย. 2557 เวลา 06:31 น.
: )
003328
9rt
18 เม.ย. 2557 เวลา 22:45 น.
:D
000412
11 พ.ค. 2557 เวลา 09:27 น.
^__________________^
001686
pha
20 พ.ค. 2557 เวลา 23:34 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic